Nu de financiële wereld zich gaat roeren loopt ook het bestaande politieke wereldklimaat uit de hand. Dit manifesteert zich vooral in het Midden Oosten. Met name in Israël in aanloop naar de verkiezingen van 17 september a.s. Daar constateert men al een algemene aversie tegen de Trump dynastie, die Netanyahu vleugels gaf maar hem vervolgens lelijk in de kou liet staan in zijn haat tegen Iran. 

Netanyahu zal het waarschijnlijk niet meer redden nog eens prime-minister te worden. Zowel Lieberman, rechts   als de nieuwe “modern democratische” positie, links ogen sterker. Daardoor kalven ook Trump’s  andere Arabische verbindingen af.           

De Jordaanse koning besloot  diplomatieke betrekkingen te herstellen met Qatar, de grote vijand van de GCC. 

De Emiraten besloten hun troepen terug te trekken uit Yemen en Saudi Arabië alleen achter te laten in die klus. Bovendien stuurden zij een officiële missie naar Teheran voor samenwerking met Iran (de grote vijand van de Saudi’s) tot verbetering van de veiligheid in de Golf. Beide stappen tonen een duidelijke afscheid van een imago dat hun toeristische ambities belemmert.

Waar Trump al belaagd wordt door hordes democratische advocaten en  een nu escalerende handels/financiële oorlog met China/Rusland houdt hij steeds minder tijd over voor constructief denkwerk. De Saudi kroonprins en  Jared Kushner’s “Deal of the Century” blijven zo verweesd achter.

Met dit alles  kunnen de pretenties van de monoleiders van Iran, Turkije en  Iraq eventjes groeien. Juist zij echter, onvoldoende voorbereid op ook een financiële accent in de escalatie., zullen het flink moeilijk krijgen met de enorme meerderheid in de bevolking van de regio die zij heten te vertegenwoordigen , in miljoenen:

Tot volgende keer, Arnout