De meeste economen zeggen dat er geen recessie zal komen” zei Trump laatste zondag in New Jersey. “Maar de rest van de wereld doet het niet zo goed als wij. Onze economie is bij veruit de beste, klaar voor verdere groei zodra de handels knelpunten  achter de rug zijn. Een geweldige toekomst voor USA!”

Maar de laagste groei in China in drie decennia, dreigende recessie in Europa en negatieve signalen vanuit de obligatiemarkt bekruipen Trump wel. Daarbij waarschuwden de top bankiers hem voor de negatieve gevolgen van de handelstarieven.

Toen stelde Trump de laatste tariefdecreten maar uit tot na Kerst en begon dreigende taal richting verkiezingen: “als je niet voor mij stemt dan ga je (democraten) er zelf het eerst aan” En in Manchester, New Hampshire, laatste donderdag. “So whether you love me or hate me, you gotta vote for me.” Zijn medewerkers haakten daar massaal op in met zelfs vinnige kritiek op de Federal Reserve voorzitter Jerome Powell  “dat hij maar eens in de spiegel moest kijken en zich realiseren dat hij de rente te ver en te snel liet oplopen, hetgeen de economie een vol procent groei kostte!”. 

Wat betekent dit alles voor Trumps buitenlandse politiek?

Dat eigenlijk alleen China nog telt.

En wat komt daarvoor in de plaats voor het Midden Oosten?

Niks!

En wat gebeurt er als het misgaat in Hong Kong? 

En als ook Singapore daarin mee gezogen wordt?

En . . . Indonesië?

Tot een volgende keer, Arnout