Het Oosten méér dan NU (149)

Onverwacht voor mij en vele anderen hebben de ontwikkelingen in het Midden-Oosten gezorgd voor internationale belangstelling in de regio met wereldwijde publiciteit, uitvoerige berichtgeving, zorgvuldige analyses en zegjes van alle wereldleiders.

Een gril van Trump leidde tot terugtrekking van alle USA troepen uit het Midden-Oosten met name uit de kwetsbare Koerdische grensdriehoek tussen Turkije, Iraq en Syrië. 

De Turkse Erdogan maakte onmiddellijk ge(mis)bruik van het vacuüm en Turkse troepen trekken het Koerdische gebied binnen.

Aan de gevechtsfronten in Noord Syrië hebben de Koerden de Syrische president Assad aan hun zijde weten te binden. Daar kan Erdogan het nog best moeilijk mee krijgen en de Koerden t.z.t. des te meer.

Rusland laat weten dat zij een confrontatie tussen Turkse en Syrische strijdkrachten absoluut onacceptabel achten.

De Arabische wereld lijkt in shock en doet niets evenals Europa.

Saudi Arabische voelhorens tasten via Pakistan en Iraq vredeskansen af met Iran in navolging van de reeds lopende vredesmissies naar Iran van de Emiraten. 

Toch stuurt Het Pentagon 3000 US-militairen naar Saudi-Arabië. 

Over de GOC (Gulf Cooperation Counsel –Arabische Golfstaten met steun van USA en Israël als tegenwicht tegen Iran) is het gordijn wel gevallen. 

 Karakteristiek voor Trump wijst zijn hele politiek in het Midden-Oosten naar chaos & failliet.  

Zijn aanhanger Netanyahu tracht zich eruit los te maken maar het Netanyahuïsme in Israël brokkelt in gestaag tempo af.         

In eerste instantie slaagde uitdager Gantz er niet in een nieuwe Israëlische regering samen te stellen en ging het mandaat naar Netanyahu die er ook niet in schijnt te slagen. De verwachting is dat nu Gantz weer aan de beurt komt met iets betere kansen. Het alternatief zou betekenen nog weer een (en nu dus tweede herhaling) verkiezing, begin 2020, waarvoor alom bitter weinig enthousiasme.   

Tot een volgende keer, Arnout