De pers heeft  de laatste tijd een chaotisch rommeltje gemaakt van het Midden Oosten. 

Ik geloof niet dat dat nodig is. Er zijn duidelijke ontwikkelingen die het beeld simpel houden.

Saudi Arabië heeft zijn pretenties grotendeels verloren. Het zoekt een oplossing in Yemen, een vreedzamer beleid inzake Iran, een heroriëntatie op USA en Israël  en internationale  belangstelling voor een aandeeltje in Aramco.  Alles om de sympathie van eigen bevolking en van de geldmarkten  niet te verliezen.

De Emiraten vertrekken met stille trom uit de impasse van Yemen en de GCC (Gulf coöperation Counsil) om hun miljarden investeringen in het toerisme te redden.

Turkije raakt steeds verder verstrikt in financiële zorgen, militaire grenzen, het onderscheid van belagers versus bondgenoten en de Koerden. Die laatsten zouden wel eens spookgeesten voor Turkije kunnen worden zoals de Armeniërs reeds waren.

Israël wacht op Gantz om een einde te maken aan de frustraties van de Netanyahu periode.

Libanon en Iraq geven te kennen dat hun bevolking wars is van  de inmenging van Iran via resp. Hezbollah en het Sjiisme, maar Iran maalt er niet om  in een euforie van diplomatiek overwicht , wat nog wel kan aanhouden zolang Putin dat toelaat. 

President Sisi hoopt dat Egypte uit de focus van de internationale pers kan blijven. Dat zal hem niet lukken.

Een empathische USA wordt in de regio gemist. Dat is dus niet Trump.

We zullen t.z.t. op sommige van deze problemen inzoomen.

Arnout