Blog Image

Arnout Gischler

Het Midden Oosten meer dan Nu 159

Uncategorised Posted on za, juli 11, 2020 12:26:14

Het beogen van veiligheid zal niemand afkeuren.

Vandaar dat overheden in het algemeen daar graag mee schermt.

Hun streven hierin wordt weliswaar  binnenlands  beperkt door het individuele  vrijheidstreven van hun onderdanen maar voor dreigingen vanuit het buitenland geldt die rem nauwelijks. Daar kan een nationaal beroep op veiligheid grote financiële offers  dragen en om dat weer te verantwoorden wordt vaak een bedreigend buitenland aangewezen en geprovoceerd.

Hoe bedreigend geldt dit bedreigende buitenland voor Israël?

Zeer bedreigend vanaf begin (1950) naar afzwakkend nu (2020)

Wie zijn de bedreigers? = Resp. Palestijnen/ Arabieren/ Iran.

Wie bepaalt de sterkte? = Degene die politiek gezien de bedreiging het meeste nodig heeft . Dat was eerst Israël, later  werden dat de Palestijnen.

En juist nu heeft Israël weer een grotere bedreiging nodig  omdat de onontbeerlijke vetosteun van USA in de Ver. Naties. ophoudt met het waarschijnlijke verlies van Trump in nov 2020. Israël hoopt voordien een nabije herriehaard te elimineren, n.l. de lastige  Palestijnse West-Bank en beoogt dit te bereiken via annexatie.

De internationale oppositie hiertegen is groot: Ver. Naties, EU., Rusland, Arabische landen enz. Dat blijft het Palestijnse kamp in zijn verzet steunen.

Wat zou er dan voor pleiten om toch de West Bank te annexeren?

En dan zijn we weer terug bij ”veiligheid”, het gevoel dat Netanyahu zijn landgenoten weet te bieden wat zij van hem verlangen, terwijl het hem bovendien als prime minister in het zadel kan houden en de aanklacht tegen hem voorlopig zal uitstellen.

Of dat veel invloed zal hebben op de toekomst van Israël, laten we het daar een volgende keer over hebben.  Arnout



Het Midden Oosten meer dan Nu 158

Uncategorised Posted on za, juli 04, 2020 13:52:56

Als het menselijk deugen een gunstig oordeel verdient  dan mag dat best erkenning vinden.

Bij voorbeeld een incidentele tegemoetkoming door de overheid

De overheid kan ook zelf politiek debiteren om menselijk deugen te stimuleren

Dan komt de democratie wel op glad ijs.

En als in een volgende stap de overheid menselijk deugen zelf gaat definiëren en bepalen dan wijst de verdere weg naar een afgrond van   dictatuur.

En toch proberen demagogen steeds weer om kiezers te vangen met beloftes voor dat deugen dat demagogen zelf het beste past. Hoe moeilijk dan voor een groot publiek om de gevolgen daarvan te doorzien in een steeds complexer wereld.

Ik wil deugen niet afkeuren maar probeer het dan wel te zien als een constante gevecht tegen “ondeugende” verleidingen waarin ieder mens zijn eigen balans moet vinden.

Dat deugdzaamheid desondanks  collectieve illusies blijft najagen daaraan is niet te ontkomen maar dat zij  daarin niet meer kan verwachten dan utopieën toont Boris Johnsons onherroepelijke Brexit wel aan.

De gevolgen zijn angstwekkend.

Een meerderheid realiseert zich nu: hoe hebben wij dit ooit kunnen kiezen laat staan toestaan.

USA is daar nog niet aan toe. Ik ben bang dat hun geschiedenis nog langs diepe afgronden zal  gaan en  ben niet overtuigd dat dat voor alle Staten even veilig verloopt.

In Israël beoogt Netanyahu het annexeren van Palestijns grondgebied in de Westbank  nog steeds als een keuze voor veiligheid en dat deugd zegt men.

Laten wij daar in een volgend blog eens nader op ingaan.  Arnout



Het Midden Oosten meer dan Nu 157

Uncategorised Posted on ma, juni 29, 2020 08:36:56

Het verlies van mijn lieve vrouw Fransje  op 24 mei j.l. herdachten wij in familiekring op 6 juni in Joppe:  – kerk, begraafplaats en pastorietuin – ; hartverwarmend maar zo vol emotie dat ik het  weken lang niet los kon laten voor enig denken daarbuiten.

Gelukkig laat het denken zich niet kluisteren.

Dus wil ik weer gewoon verder met wat leeftijd mij toestaat bij te dragen voor wie bereid is naar een oude man te luisteren.

De hele westerse  wereld en dat is inclusief haar oorsprong, het Midden Oosten,  volgt met verbijstering hoe  USA, een honderd jarige supermacht het nu zo laat afweten.   

Hoe een geestelijk virus daar het nationaal elan kon verkrachten  en daarbij een even griezelig virus te hulp riep die ook de lichamelijke conditie aantastte.

Het sloeg ook over op haar petekind Israël  waar een premier  de nationale  jurisdictie probeert te vermalen tot een balsem voor fraude en persoonlijk gewin. Ook daar kwam het corona virus er nog eens bij  om het nationale  elan te demotiveren.

Maar daar zijn nog geen bruggen verloren gegaan zoals bij de voorganger  van USA , the British Empire, waar de regering van Boris Johnson Europa niet meer nodig meent te hebben en om dat te demonstreren de brug naar zijn continentale broeders en zusters gewoon opblies. Onherroepelijk!

De bevolkingen zijn vertwijfeld hoe dit alles heeft kunnen gebeuren terwijl daarbij ook nog eens corona genadeloos toeslaat.Waar is die grote meerderheid van ‘’deugende” mensen  gebleven die al deze ellende niet heeft kunnen stoppen.

Laten wij daar eens naar op zoek gaan een volgende keer.    Arnout



Het Midden Oosten meer dan Nu, 156

Uncategorised Posted on zo, april 19, 2020 15:14:25

Het COVID-19 (corona) virus heeft ook het chronische geharrewar in het Midden Oosten enigszins weten te smoren.

Dat was geen direct gevolg van dat virus maar eerder een bijkomstigheid van de crises die die virus teweegbracht  bij de proxy-spelers op dat toneel, waarbij vooral onze Westerse Wereld zoveel steken liet vallen, met name: Engeland, USA en Israël.

Is het toeval dat juist zij relatief zwaar getroffen werden?

Hun leidende conservatieve illusies waren in alle drie gevallen  zeker een drempel tot de vereiste voortvarendheid. Alle drie verwaarloosden de virus-ernst als obstakel voor  wat gewoon de conservatieve hoogmoed was van hun leiders. Deden die leiders dat in weloverwogen samenwerking?  Geenszins! Boris Johnson wil Brexit doordrukken. Trump zijn tweede termijn als president en Netanyahu eist controle op het O.M. en Justitie die hem bedreigen met gevangenis.

Daarmee zijn zij nu al bijna een jaar bezig. Een schande voor de oppositie in eigen land, een teleurstelling voor onze Westerse Wereld, een beletsel in de corona bestrijding en een verlamming van het hele Midden Oosten, waar de prinselijke hoogmoed in het Salman Saudi koninkrijk nog tracht te zegenvieren.

En reken maar dat Boris Johnson, Trump en Netanyahu nog niet uitgepraat zijn.

Wat me enigszins geruststelt is het feit dat de internationale coronavirus controle desondanks zorgvuldig doorwerkt met passering van mogelijke obstructies en dat de tijdgeest mondiale oplossingen vraagt voor de vele onevenwichtigheden in deze wereld en geen verbrokkelde Einzelgang.



Het Midden-Oosten méér dan Nu (155)

Uncategorised Posted on za, februari 22, 2020 18:12:43
 Het is pijnlijk te zien hoe Erdogan van zijn Turkse buitenland politiek
een onontwarbare Gordiaanse knoop maakt.

Met Rusland versterkt Erdogan op militair defensief gebied de banden
door het Russische S-400 systeem tegen raketten te kopen en door zijn
belangstelling voor de Russische Su-35 en Su-57 ‘fighter jets’.
Dit tegens zijn NAVO partners in.

In Libyë probeert Erdogan de door de Verenigde Naties
gesanctioneerde regering te ondersteunen, naast de Europese Unie
tegen de afvallige generaal Khalifa Haftar, die gesteund wordt door
Saudi Arabië, de Emiraten, Egypte en persoonlijk ontvangen werd door
Trump en Macron, en gedoogd wordt door .  .  .  Putin.
Maar naast Putin zet Erdeogan zich wel in voor een ceasefire, terwijl
hij zich realiseert dat alle goede Europese bedoelingen met marine
controle op de Middellandse Zee het af zullen leggen tegen de
Egyptische open grens met Libië, waar de financiële en militaire steun
van Saudi Arabië en de Emiraten naar Haftar onzichtbaar blijft
doorstromen.
 
Met hulp van Putin wist de Syrische dictator Assad de laatste oppositie
gebieden in zuid en oost Syrië te heroveren.
En weer moesten honderdduizenden tegenstanders van het Assad
regime vluchten richting Turkije zoals ook miljoen oppositie-Syriërs
voor hen deden.
Met reeds drie miljoen gevluchte Syriërs in zijn land, probeerde
Erdogan de nieuwe toestroom te stoppen en koerste hen richting Idlib,
een aan Turkije grenzend Syrische gebied, waar alreeds
honderdduizenden Syrische vluchtelingen op toegang tot Turkije
wachtten.
Inmiddels slaagde Erdogan erin met medewerking van Putin en dus
ook van Assad een “veilige-haven” bestemming voor dat gebied (Idlib)
te krijgen.
Maar Assad hield zich niet aan die afspraak.
Gedoogd door Putin, gesteund door Iran claimde Assad volledig toegang
tot de hoofdwegen M4 en M5 ( van Damascus naar resp. Latakia en
Aleppo) die door Idlib lopen en zette een aanval in voorafgaand door
bombardementen op de berooide en desolate vluchtelingen die met
honderd duizenden in bittere kou binnen de “veilige haven” van de
ene kant naar de andere worden gedreven.
 
Erdogan vreest nu directe confrontatie met Russische troepen die
samenwerken met Assad wanneer hij besluit de Assad Syrische troepen
terug te drijven en smeekt Putin om Assad te beteugelen, waar noch
Putin noch Assad voorlopig aan denken.

USA zou wat voor Erdogan kunnen betekenen maar het is gebleven bij
een bezoek van Pompeo (US secr. B.Z.) met goede bedoelingen en lieve
woordjes maar zonder praktische perspectieven. Trump's invloed op
het M.O.-beleid is al sterk geslonken.
Ook de Koerden zouden kunnen helpen maar die zijn in Erdogand’s
ogen nog gevaarlijker dan Assad.

Daarnaast staat Erdogan nog onder druk van Putin in zijn gevecht met
Griekenland over gasboringen in de buurt van Cyprus. Daar claimt
Turkije aanspraken op grond van territoriale wateren die mogelijk 
Erdogans verplichtingen t.a.v. de nieuwe Russische gaspijplijn door de
Zwarte Zee naar Turkije kunnen verstoren.

En tenslotte zit Erdogan vast:
= aan Rusland als zijn belangrijkste handelspartner met een jaarlijkse
omvang van $ 25 miljard;
= aan Qatar met een aldaar gelegerde Turkse troepeninzet tegen Saudi
Arabië en de Emiraten;
= aan Iran met steun tegen de Koerden maar tegen steun voor een
Iraans streven in het Iraq conflict met USA.
Kortom zorgen genoeg.    

Tot een volgende keer, Arnout


Het Midden Oosten meer dan Nu 154

Uncategorised Posted on wo, januari 22, 2020 11:35:03

De uitschakeling van generaal Suleimani door een US drone op 3 Jan. J.l. heeft veel overhoop gehaald.

Ayatolla Khamenei keek vanuit zijn Suprème Hoogte goedkeurend toe op zijn “fighters without borders” en op de felle revangetaal van Suleimani’s opvolger in de IRGC (Islamic RevolutionairyGuard Corps, ook wel Quds genoemd) Esmail Qaani. 

Het doel is een nucleaire macht te worden en de sterke positie in de regio uit te breiden met materiële en financiële steun aan de vele sympathisanten voornamelijk in Iraq en Syrië en met accenten op Hezbollah in Libanon en de Houthies in Yemen.

Sara Bazoobandi’s van GiGa’s Institute of Middle East Studies in Hamburg vermeld in haar rapportage van 20 jan.  de namen van  12 betreffende sympathisanten groepen en wijst erop dat de IRGC aanvallen zal uitvoeren op Haifa en Dubai zodra  Iran wordt aangevallen. Daarnaast dreigt Hassan Nasrallah leider van de Hezbollah met aanvallen op US bases, militairen en oorlogschepen in de Gulf of waar dan ook.

Zo te horen geen bescheiden taaltje.

De voorzichtige wenken van Rusland als gevolg van Amerikaanse en Israëlische druk  vonden dan ook weinig gehoor in Iran’s leiding.

Wat wel indruk maakte was dat Saudi Arabië en de Emiraten ‘m knepen.

Prins Khalid bin Salman, Saudi Arabia’s plaatsvervangend minister van defensie, reisde onmiddellijk naar Washington en London om déescalatie te benadrukken en erkende soepeler beleid m.b.t. de Houties in Yemen en een rol voor Iraq’s  Prime Minister Adel Abdul-Mahdi als bemiddelaar tussen Riyadh en Teheran.

De Emiraten gingen zelfs verder en onderhandelden reeds met Teheran voor herstel van diplomatieke en mogelijk economische betrekkingen. Zomer 2019 trokken zij hun troepen uit Yemen al terug toen ook  $700m aan Iraanse fondsen , bevroren als gevolg van US sanctions, door Abu Dhabi werden vrijgegeven.

Qatar als enige Gulfstaat blijvend bevriend met Iran zond reeds een dag na de dood van Suleimani zijn minister van B.Z., Sheikh Mohammed bin Abdulrahman bin Jassim Al Thani  naar Teheran, gevolgd een week later door de komst van de Qatari Emir Sheikh Tamim bin Hamad Al Thani zelf. Dit alles om enige rust te brengen.

Laten wij hopen dat dit ook geholpen heeft. Het lijkt er wel op.      Arnout



uit Australia

Uncategorised Posted on do, januari 09, 2020 09:20:32

van mijn dochter Veronica uit Australia Arnout



Het Midden Oosten Meer dan Nu 153

Uncategorised Posted on do, januari 09, 2020 08:32:14

Het Oosten méér dan NU (153)

Verontschuldiging voor het lange uitblijven van een nieuwe blog in deze serie. De oorzaak is gebrek aan tijd en aan inzicht op de ontwikkelingen.

Om het nu weer ter hand te nemen biedt zicht een goede gelegenheid aan in het ontstane spanningsveld tussen Israël en de Gulf Coöperation Counsel,

In Iasraël is de poging van Netanyahu  voor alles aan de macht te blijven griezelig acuut. Een uiting daarvan is zijn aandringen op een confrontatie met Iran, door de Soleimani actie van Trump hogelijk te prijzen.

Voor Saudi Arabië en de Emiraten daarentegen brengt de oorlogsdreiging alleen onheil en angst.   De laatste  Aramco noteringen zijn alweer een stuk onder het gemanipuleerde niveau van de eerste beursgang een maand geleden en in de Emiraten liggen de toeristen van Dubai en Abu Dabi onder schot van het half omsingelende Iran.

 Waar gelukkig ook aan Trump’s kant de actieve vechtlust ontbreekt mogen we aannemen dat de huidige escalatie zal afnemen.

Dan komt Netanyahu in de kou te staan.

Zal Israël  en het Midden Oosten dan met de derde verkiezingsgang in Maart a.s. eindelijk verlost worden van Netanyahu? Laten wij hopen.,  Arnout



Volgende »