Het Midden Oosten blijft de wereld verrassen. Dit keer door Trump.

Hij koos voor de Jerusalem ambities van Natanyahu en bezorgde daarmee diens achterban een flinke groei met illusies van nog meer “settlements”, nog meer gebieds annexaties en nog meer druk op een voldongen vrede.

Aan de Palestijns-, Arabische-, Moslim zijde is volkswoede zo massaal dat de betreffende regeringen er moeilijk weerstand tegen kunnen bieden.

Dat nodigt de vraag: welke Arabisch sprekende regeringen krijgen hun volk nog mee om samen met Trump en Israël Iran te bevechten?

Want dat was toch het ultieme doel van de GCC (Gulf Cooperation Council).

Welnu, de GCC is niet meer. Het laatste convocaat door de Emir van Kuwait kreeg 16 minuten om het licht te doven. Saudi Arabië en de Emiraten gaan alleen verder in een militair en economisch bondgenootschap. Maar de Emiraten zullen er wel voor waken dat Iran hun kostbare “highrises” vanuit de overkant van de straat van Hormuz (200 km) gaat bombarderen.
Kortom Iran voelt zich niet alleen minder geïsoleerd maar ook meer solidair met een Arabische wereld die ook de politieke steun ervaart van het grootste deel van de wereld en haar machtigste leiders.

De consequentie: Israël heeft weinig reden tot juichen.

Wie zal er de schuld voor krijgen?

Zullen de schuldigen een uitweg forceren?

Genoeg om de spanning er in te houden. Arnout