Rex
Tillerson deed een verwoede poging enige controle te krijgen op het
weerbarstige Midden Oosten. Hij bezocht zojuist: Egypte, Saudi Arabië, Jordanië
Libanon, Kuweit en Turkije en sprak op het hoogste niveau met hun leiders.
Zijn taal leek
die van Amerikaans Israël.
Zijn ambities
die van Netanyahu.
Zijn
illusies die van Jared Kushner en MBS (de Saudi kroonprins)
Zijn gezag dat van een tanende Trump autoriteit.
Maar ‘t
ergste was dat de GEEST ontbrak. Die was gesneuveld in het gebrek aan een
zorgvuldig gecoördineerd Amerikaans plan-de-campagne.
En ten
slotte: de voornaamste bondgenoot ter plaatse , Israël, bleef buiten zijn
autoriteit als Secretary of State, de belangrijkste ministerpost in USA.
Daar, over
Israël, heerst Jared Kushner, joodse schoonzoon van Trump.
En diens, Trumps, algemene belangstelling en
die van zijn Administration werden lokaal verduisterd door de uitbraaksels van
de interne US politieke fragmentatie, waar
recht is krom en krom is recht
als de haren in een vlecht
dat’s misschien wat vaag gezegd
maar ’t komt allemaal, helemaal, helemaal,
heus wel weer (of niet meer) terecht.

Dus gingen
de partijen in het M.O. hun eigen weg, waarbij
militaire agressie beperkt werd door de interne problemen zowel in Saudi
Arabië als in Iran.

Alleen Israël
bleef oproepen tot de totale vernietiging van Iran. In dat kader steunt het de
Koerden, tevens vrienden van USA. Maar momenteel bindt het alle drie, Israël,
USA en Koerden, tegen Turkije dat de Koerden
tracht te verdrijven uit zijn buurt.
Een enorm dilemma voor USA. Want USA en Turkije zijn beide Nato lid.

Rusland,
verbonden met Iran en Turkije, is echter ook niet gebaat bij een
conflagratie en ongetwijfeld zal Putin
er veel voor doen om militaire escalatie aan beide fronten te voorkomen.

In
conclusie: de toestand in het M.O. lijkt minder dreigend dan wat de pers
internationaal er van maakt.

Tot een
volgende keer. Arnout.