De El Jazeera rapportage
en foto van 7 sept., Rohani als vrede stichter in het midden tussen Putin en
Erdogan, en de snelheid waarmee Putin zich naar Teheran haastte, hebben mij
misleid.

El Jazeera ‘s slotfoto toonde Putin weer dominant in het midden en niet
bereid door Rohani te worden gepasseerd en zijn kansen te zien gedwarsboomd. Zijn vertrek
was nors en bruut en de Russische bombardementen op Idlib werden voortgezet.

Maar er is wel iets
veranderd:

De handen waarmee Rohani
zijn gesprekspartners vasthield zijn door Putin niet overgenomen op de slotfoto:
harmonie is verdreven door geweld.
Een regionale vredespoging moet wijken voor Putins belangen.

Reeds onder grote druk
van Trumps’ USA kon Rohani nu met Putin niet anders dan schikken. Alleen Erdogan blijft over als dwarsligger. Hij heeft grondige redenen om bang te zijn voor de
honderd duizenden doodsbange families die nu uit deze laatste verzetshaard in het
aangrenzende Turkije een toevlucht willen zoeken.
Assad, de ultieme begunstigde in deze finale, zal niet nalaten hen zoveel
mogelijk in die richting te drijven.

Veel ptimisme kan ik er
niet in vinden.
De grote publiciteit die
dit alles heeft opgeroepen kan echter
moeilijk gedogen dat de Idlib verzetshaard
nu maar radicaal moet worden uitgeroeid door bommen en verdrijving. Iran
zal zich gedeist houden. Turkije ligt dwars. Dus de blaam richt zich frontaal op Putin. Hij schijnt ook haast
te hebben. Dat duidt op onzekerheid.

Zal de ontrafeling van de
Trump-Administration dit jaar nog in inzetten?

Tot een volgende keer, Arnout