Voetbal kent de hele
wereld en omgekeerd: de hele wereld kent voetbal.

Zo ook Azië (incl. o.a. Australië, het Midden
Oosten enz.) waar, van 5 jan. tot 1
febr., de finales van het eens in de
vier jaar te houden Aziatische toernooi door de Asian Footbal Club AFC was
gegund aan Saudi Arabië in samenwerking met
de Emiraten.

In de voetbalwereld verdringen de FIFA regels dan de diplomatieke en
politieke usances. En dat botste met name in de nog altijd giftige spanning
tussen de Gulf Cooperation Counsel (GCC:
Saudi Arabië, Emiraten, Kuwait , Bahrein,
Egypte en diverse kleintjes + Israël) enerzijds en Qatar als de verderfelijke
tegenstander..

Qatar deed als lid
van de AFC uiteraard mee in het toernooi maar werd in alle opzichten door de
gastheren (S.A en de Emiraten) gehinderd met onthouding van welke consideraties
dan ook: geen officieel welkom; geen visa voor eigen reporters, pers, familie
of fans; verbod van toejuiching of bijval voor Qatar (waarop formeel
gevangenisstraf) enz.

In de kwartfinale kwam Qatar uit tegen de Emiraten zelf in hun grote Dubai
stadion. Om iedere pro Qatar uiting te verhinderen noemde het gastland het stadion
uitverkocht en vulde het op met straatvolk geselecteerd om de Qatarploeg uit te
jouwen.

Qatar won met 4 = 0
en op de tribunes brak de hel los: schoenen, flessen enz. werden het veld ingegooid, enkele spelers
raakten licht gewond. Het AFC bestuur protesteerde
onmiddellijk, dreigde met minutieus onderzoek en zware straffen. De Emiraten pers,
worstelend met verklaringen, kreeg van overheid publicatieverbod. De prinselijke Saudi
gastheren hadden het stadium al verlaten toen zij het verlies zagen aankomen. Maar
via de massale live uitzendingen
verspreidde de schande zich razendsnel over de hele AFC wereld en daarbuiten.

Toen kwam de finale tegen viervoudig AFC winnaar, Japan, in het Emiraten stadium van Abu Dhabi. De gastheren konden
nu hun frustraties alleen nog sussen met de, door alle deskundigen verwachtte,
Japanse zege.

Evenwel, het werd 3 – 1 voor Qatar. Duizenden in het stadion en miljoenen
daarbuiten jubelden. In Doha de
hoofdstad van Qatar kwam aan het geluk geen eind en de Arabieren, in ‘t
algemeen, vierden het als een kleine “Arabische lente” overwinning.

Van de kant van de
officiële AFC gastheren hierover geen
woord. Zelfs de naam Qatar mocht niet vermeld. Nederlandse pers en TV en de westerse wereld, voor zover ik weet, blijven
zeer summier met berichtgeving.

Toch vreemd want de gastheren
lijden een onherstelbaar prestigeverlies.

Voor lezers van mijn blog mag het daarentegen duidelijk zijn dat dit
voorval blijk geeft van zoveel Arabisch wantrouwen
in eigen leiders dat dezen nodig bij zichzelf te rade moet gaan of zij
aansluiting bij de tijdgeest nog wel kunnen bijbenen.

Zoals reeds eerder vermeld geloof ik dat de oude Saudi koning Salman dat wel
probeert.

Tot een volgende keer. Arnout

PS. Zelf slaagde ik er niet in, ondanks alle moeite, de beide finales live
te volgen maar Syrische vluchtelingen hier in de buurt hadden kennelijk wel de nodige
opvang apparatuur daarvoor.