Het is pijnlijk te zien hoe Erdogan van zijn Turkse buitenland politiek
een onontwarbare Gordiaanse knoop maakt.

Met Rusland versterkt Erdogan op militair defensief gebied de banden
door het Russische S-400 systeem tegen raketten te kopen en door zijn
belangstelling voor de Russische Su-35 en Su-57 ‘fighter jets’.
Dit tegens zijn NAVO partners in.

In Libyë probeert Erdogan de door de Verenigde Naties
gesanctioneerde regering te ondersteunen, naast de Europese Unie
tegen de afvallige generaal Khalifa Haftar, die gesteund wordt door
Saudi Arabië, de Emiraten, Egypte en persoonlijk ontvangen werd door
Trump en Macron, en gedoogd wordt door .  .  .  Putin.
Maar naast Putin zet Erdeogan zich wel in voor een ceasefire, terwijl
hij zich realiseert dat alle goede Europese bedoelingen met marine
controle op de Middellandse Zee het af zullen leggen tegen de
Egyptische open grens met Libië, waar de financiële en militaire steun
van Saudi Arabië en de Emiraten naar Haftar onzichtbaar blijft
doorstromen.
 
Met hulp van Putin wist de Syrische dictator Assad de laatste oppositie
gebieden in zuid en oost Syrië te heroveren.
En weer moesten honderdduizenden tegenstanders van het Assad
regime vluchten richting Turkije zoals ook miljoen oppositie-Syriërs
voor hen deden.
Met reeds drie miljoen gevluchte Syriërs in zijn land, probeerde
Erdogan de nieuwe toestroom te stoppen en koerste hen richting Idlib,
een aan Turkije grenzend Syrische gebied, waar alreeds
honderdduizenden Syrische vluchtelingen op toegang tot Turkije
wachtten.
Inmiddels slaagde Erdogan erin met medewerking van Putin en dus
ook van Assad een “veilige-haven” bestemming voor dat gebied (Idlib)
te krijgen.
Maar Assad hield zich niet aan die afspraak.
Gedoogd door Putin, gesteund door Iran claimde Assad volledig toegang
tot de hoofdwegen M4 en M5 ( van Damascus naar resp. Latakia en
Aleppo) die door Idlib lopen en zette een aanval in voorafgaand door
bombardementen op de berooide en desolate vluchtelingen die met
honderd duizenden in bittere kou binnen de “veilige haven” van de
ene kant naar de andere worden gedreven.
 
Erdogan vreest nu directe confrontatie met Russische troepen die
samenwerken met Assad wanneer hij besluit de Assad Syrische troepen
terug te drijven en smeekt Putin om Assad te beteugelen, waar noch
Putin noch Assad voorlopig aan denken.

USA zou wat voor Erdogan kunnen betekenen maar het is gebleven bij
een bezoek van Pompeo (US secr. B.Z.) met goede bedoelingen en lieve
woordjes maar zonder praktische perspectieven. Trump's invloed op
het M.O.-beleid is al sterk geslonken.
Ook de Koerden zouden kunnen helpen maar die zijn in Erdogand’s
ogen nog gevaarlijker dan Assad.

Daarnaast staat Erdogan nog onder druk van Putin in zijn gevecht met
Griekenland over gasboringen in de buurt van Cyprus. Daar claimt
Turkije aanspraken op grond van territoriale wateren die mogelijk 
Erdogans verplichtingen t.a.v. de nieuwe Russische gaspijplijn door de
Zwarte Zee naar Turkije kunnen verstoren.

En tenslotte zit Erdogan vast:
= aan Rusland als zijn belangrijkste handelspartner met een jaarlijkse
omvang van $ 25 miljard;
= aan Qatar met een aldaar gelegerde Turkse troepeninzet tegen Saudi
Arabië en de Emiraten;
= aan Iran met steun tegen de Koerden maar tegen steun voor een
Iraans streven in het Iraq conflict met USA.
Kortom zorgen genoeg.    

Tot een volgende keer, Arnout