Het COVID-19 (corona) virus heeft ook het chronische geharrewar in het Midden Oosten enigszins weten te smoren.

Dat was geen direct gevolg van dat virus maar eerder een bijkomstigheid van de crises die die virus teweegbracht  bij de proxy-spelers op dat toneel, waarbij vooral onze Westerse Wereld zoveel steken liet vallen, met name: Engeland, USA en Israël.

Is het toeval dat juist zij relatief zwaar getroffen werden?

Hun leidende conservatieve illusies waren in alle drie gevallen  zeker een drempel tot de vereiste voortvarendheid. Alle drie verwaarloosden de virus-ernst als obstakel voor  wat gewoon de conservatieve hoogmoed was van hun leiders. Deden die leiders dat in weloverwogen samenwerking?  Geenszins! Boris Johnson wil Brexit doordrukken. Trump zijn tweede termijn als president en Netanyahu eist controle op het O.M. en Justitie die hem bedreigen met gevangenis.

Daarmee zijn zij nu al bijna een jaar bezig. Een schande voor de oppositie in eigen land, een teleurstelling voor onze Westerse Wereld, een beletsel in de corona bestrijding en een verlamming van het hele Midden Oosten, waar de prinselijke hoogmoed in het Salman Saudi koninkrijk nog tracht te zegenvieren.

En reken maar dat Boris Johnson, Trump en Netanyahu nog niet uitgepraat zijn.

Wat me enigszins geruststelt is het feit dat de internationale coronavirus controle desondanks zorgvuldig doorwerkt met passering van mogelijke obstructies en dat de tijdgeest mondiale oplossingen vraagt voor de vele onevenwichtigheden in deze wereld en geen verbrokkelde Einzelgang.