De geschiedenis van het  Midden Oosten kent veel inmenging  vanuit het buitenland  in dat kleine  oostelijke strookje Middellandse Zee waar het toeven heerlijk kan zijn = de Levant

Om dat “heerlijk toeven in de Levant” zo te houden heeft de natuur er een elixer ingebracht die van iedere nieuwkomer, die dat blijvend zou kunnen  verstoren, op termijn een Levantijn maakt.

En wat is dan een Levantijn? dat is  een kustbewoner met open blik over zee voor handel- en wetenschappelijke contacten, tolerant in denken en doen en hedonistisch in gedrag.

Vorige eeuw vond een bijzonder grote inmenging vanuit het buitenland plaats, toen na WOII joden massaal naar de Levant vluchtten vanuit Europa (inclusief Rusland) waar miljoenen van hun geloofsgenoten vermoord waren.

Zij beleden die vlucht als een terugkeer in het thuisland maar met een hardere nostalgie dan die van de bestaande bewoners waar zij bij introkken, waaronder ook  joden.

Om zich  in de Levant te handhaven was voor de nieuwkomers tolerantie dan ook niet het eerst vereiste. In tegendeel  er werd vaak voor gewaarschuwd door hun nieuwe leiders, die terecht aanvoelden dat een eerste vereiste was: veilige grenzen.

Intussen trekt de alweer vijfde Netanyahu regering ondanks verkiezingsbelofte om de West Bank te annexeren zich stilletjes uit deze belofte terug. Kennelijk onder internationale druk die hem duidelijk te zwaar is geworden..

Is dat een baanbrekende ontwikkeling? = Nee, want het is een zuiver opportunistisch beoordeling. Een echte nationale overtuiging ontbreekt nog.

Annexatie  daarentegen zou intolerantie blijven benadrukken en dat is niet alleen onwenselijk maar lijkt ook moeilijk vol te houden in een Israëlische wereld zonder US veto protectie.

Daarom geloof ik dat het Levant elixer niet nog  eens 100 jaar hoeft te wachten om het “heerlijk toeven” daar te herstellen.

Dit zou moeten uitmonden in een betrokken Israël solidair met de omringende landen. Arnout