Ik probeer nu de ontwikkelingen in Libië te bekijken vanuit Tri[poli. Daar regeert  het “Government of National Accord“ (GNA) met als minister-president,  Fayez al-Serraj,  die de steun geniet van de Verenigde Naties. 

Hij zetelt in de hoofdstad Tripoli en heeft vandaar een tijdlang controle uitgeoefend over het land ten noord-westen tot  aan de Tunesische grens.    Hij heeft gezworen het hele land te bevrijden van de opstandige generaal Haftar in Oost Libië.

Haftar heeft in 2017 met zijn eigen leger, LNA (Libyan National Army), het   gebied van Benghazi van opstandige militia bases weten te zuiveren. Hij noemde dat zijn “Operation Dignity”. In 2018 richtte hij zich op Libë’s olierijkdommen,  de grootste olievoorraden in heel Afrika en slaagde er in,  met hulp van bevriende stamhoofden,  de olie weer te laten stromen. Een toevallig in Haftars kustgebied, Sirte, aanwezige  tanker werd volgepompt en wist te vertrekken. Maar krachtens een internationale regeling kan alleen NOC, Libya’s  National Oil Corp., olie produceren en exporteren en moeten opbrengsten  vloeien in de Central Bank of Libya, gebaseerd in Tripoli. Daartegen nu maakten De Emiraten (UAE), samen met Rusland en Egypte bezwaar en besloten tot een algemene blokkade van Libië’s olie. Een woordvoerder van Haftar’s leger, LNA , erkende  dit middels een eigen blokkade  die zal voortduren totdat er nieuwe betalingsregels zal zijn via een “neutrale” bank. Daarmee is de  olielevering uit Libië voorlopig buitenspel gezet.

Dat een woordvoerder zulk belangrijk nieuws naar voren brengt moge  duiden op berichten dat Haftar werd opgenomen in een ziekenhuis in Parijs met een tia. Ik heb hier geen bevestiging van kunnen vinden. In elk geval is hij begin 2020 weer in Libië om zich voor te bereiden op de laatste slag tegen Tripoli, kennelijk met steun van Rusland, Saudi Arabië, Emiraten en Egypte. Dat eiste meer en betere bewapening wat hem via de grens met Egypte wordt toegeleverd en meer manschappen waarvoor vanuit Rusland de internationale Wagner ronselaars organisatie wordt ingeschakeld in de hoop Putin’s regering  buiten schot te houden.

Ondanks gebrek aan efficiency en dynamiek in Haftar’s organisatie weet hij in 2020 door te dringen tot aan de grens met Tunesië en daarbij Tripoli geheel te omsingelen.

Maar dan werpt Erdogan zich op als redder. Met openlijke schending van de VN besluiten zette hij zijn luchtmacht in ter ondersteuning van Tripoli’s  GNA (General National Army) in een sterk offensief waarbij ook Turkije Wagners huurlingen inzet om Haftar’s huurlingen uit West Libië te  verdrijven tot aan Sirte (de stad waar Qadaffi is geboren).

Haftar met Rusland en Egypte, die zelf weinig anders doen dan Ver.Naties  regels schenden, schreeuwden moord en brand over Turks’ schending van V.N. verbod op inmenging en president Abdel Fattah el-Sisi van Egypte nodigde stamhoofden van Oost Libië, die Haftar steunen, voor overleg naar Cairo en verklaarde zijn leger in te zullen zetten zodra Turkije/Tripoli Sirte  zou veroveren en daarmee “een directe dreiging zou gaan betekenen voor de nationale veiligheid niet alleen van Egypte maar ook voor Libië en de regio”, zegt Sisi.

De reactie  van Tripoli’s Government of National Accord’s (GNA): acht dit  “een schaamteloze inmenging in Libie’s interne zaken”.

Zo lijkt de proxy oorlog in noord Afrika te escaleren waarover onlangs een ingrijpend en zeer verhelderend artikel van Melvyn Ingleby (weekend-NRC 18 juli). Voor een krant die zozeer nalaat samenhang te bieden in haar presentatie van de oorlogsontwikkelingen in het middellandse zeegebied  neigt dit naar sensatie.

Tot  volgende week.   Arnout

p.s.  hier even een kort woordje over de ramp in Beirut. Mijn Volkskrant meldde hoezeer Libanezen nu alles en iedereen beginnen te wantrouwen en ik hoop dat dit impliceert: ook zichzelf.  In dat geval is er misschien eindelijk kans op een positieve kentering.

Ik zie gelukkig nog wel een klein gelukje dat in de zomermaanden een groot deel van Beirut (met name het zwaar getroffen Ashrefyë) de afmattende hoge luchtvochtigheid (tot 96%) ontvlucht om te “estiveren” in de zeer comfortabele bergsteden. Een vast ritueel dat al gehanteerd werd in Romeinse tijden. Voor mensen met kennissen in de regio kan het een geruststelling zijn te weten dat de expatriate-community, meer voorzien van airconditioning weliswaar in Beirut blijft maar hoofdzakelijk woont aan de zuidkant van het schiereiland dus verder verwijderd van de ramp.