Tot Sirte (zie kaart), halverwege Libia’s Middellandszeekust heeft het leger van Tripoili’s  “Government of National Accord“ (GNA), vanuit het westen gesteund door Turkse moderne bewapening plus huurlingen, Haftar weten terug te dringen naar het oosten, dat is Haftar en zijn huurlingen gesteund door Egypte, de Emiraten, Saudi Arabië en Rusland. 

Sirte is nog in handen van Haftar en Egypte’s  president Sisi had gedreigd in te grijpen als Tripoli/Turkije het zouden wagen die stad in te nemen. 

Het zag er even niet gunstig uit voor Haftar. Dat noopte Sisi zelfs tot een staakt-het-vuren om hem wat tijd te gunnen. Daarmee zag Haftar een kans om uit zijn benarde positie te kruipen. Hij wist de regering van Tchaad aan de zuidgrens van Libië te bewerken militaire hulp te sturen en in Tobruk de meest oostelijke stad van Libië tegen de grens met Egypte ensceneerde Haftar de oprichting van een soort derde “Oost-Libisch Parlement”. Daarmee hoopte hij zichzelf in Benghazi  te presenteren als de centrale macht tussen de twee uitersten: Tripoli en Tobruk. Dit heeft ook een willig oor gekregen van Pompeo, US Min. BZ. die hoopte hiermee de omstreden steun van Trump voor Haftar te kunnen vergoelijken. 

Het bestandsvoorstel van SiSi werd echter verworpen door Tripoli en dan laat het ”Oost-Libisch Parlement” zijn ware gezicht zien en gaat in principe akkoord met een Egyptische militaire interventie.

Terwijl Tsjaads troepen op weg zijn naar het noorden om Haftar te helpen, houdt Egypte zware militaire oefeningen aan zijn westgrens met Libië als waarschuwing aan Turkije.

Vooral Europa, met name Duitsland, probeert de spanning te temperen in directe gesprekken met de twee belangrijkste proxyrivalen: Rusland en Turkije. Maar Russische huurlingen nemen 7 augustus de belangrijkste  olievelden in zuid-oost Libië in bezit en met het geografische voordeel van Egypte’s steun aan de oostgrens lijken de kansen van de groep Rusland/Egypte/Emiraten/Saudi Arabië zo gunstig dat we soepelheid aan hun kant wel kunnen vergeten. 

Of bij dit alles de regie nog in handen is van Haftar betwijfel ik. 

Bij wie dan wel?

Dan blijft er als militaire steun voor een zelfstandig, door de Ver,Naties gesticht en erkend Libië niet veel meer over dan Turkije, wat grote consequenties zou hebben voor de Europese Unie, die sterke landen langs de Afrikaanse Middellandse Zeekust nodig heeft om de toevloed van vluchtelingen uit Miden-Afrika naar Europa onder controle te houden.  

Daarmee bereikt het conflict ook de internationale pers en ga ik deze inleidende Haftar serie beëindigen in het vertrouwen dat die er toe heeft bijgedragen ook onze nationale pers verder beter te kunnen volgen in deze  steeds complexere geschiedenis.

Tot een volgende keer verder naar Libanon.       Arnout