In 1958 kwam Libanon in het oog van de Levantijns politieke orkaan te liggen. De nieuwe oliepijplijn van Iraq naar het Libanese Tripoli werd bedreigd door een regeringscoup in Baghdad (in Sykes-Picot plan onder Engels mandaad)

De jonge koning Faisal werd vermoord, premier Nuri op de vlucht gedood. 

Deze gewelddadige ontwikkelingen troffen de hele Westerse strategische positie in het Midden Oosten. Koning  Hussein van Jordanië vreesde voor zijn troon. In Libanon voelde een bange president Chamoun zich bedreigd door Palestijnse vestigingen in noord en zuid Libanon. Daar werden de Palestijnen opgejaagd door de  felle anti-Israël retorica van de Egyptische leider Abdul Nasser.        

Chamoun deed een beroep op Amerika om binnen 48 uur te interveniëren. En dat gebeurde.  President Eisenhower stuurde de 6e vloot naar Libanon die op 15 juli  1985 via landingscraft de eerste troepen aan wal zette op de stranden ten zuiden van Beirut, ontvangen door vrolijk juichende burgers van Beirut. *)

Daarmee waren de problemen in Libanon voor even opgelost. President Chamoun werd opgevolgd door een doortastende nieuwe president Fuad Chehab die de problemen met de noordelijke havenstad Tripoli oploste en Libanon vrede schonk waar het 9 jaren op kon teren.

Ik sta hier even wat langer bij stil omdat het aantoont hoe onrust in het Midden Oosten, veroorzaakt door de vestiging en de navolgende ontwikkelingen van de staat Israël, onmiddellijk via de Palestijnse vluchtelingen Libanon onder spanning  zet.

En dan loop ik nu even door de lange rij van spanningen en rebellie via burgeroorlog tot bezetting  van Libanon door buurlanden:

1967 – Zesdaagse oorlog. Israël bezet Gaza, Golan, Sinai en Westelijke Jordaanoever. Het maakt een einde aan de rijke inkomsten uit het Heilig Land toerisme via Beirut. de Palestijnse vluchtelingengroei escaleert buiten proportie. 

1973 – Yom Kippur oorlog.    Israël verslaat Syrië en Egypte. 

En veroorzaakt Libanese burgeroorlog in 1975.

1975 – Maronieten Phalangisten leider Pierre Gemayel vermoord.   

1976 – Syrische invasie in Libanon, 30 000 man  ter versteviging van Syrische controle op haar historische “Ottomaanse” belangen in Libanon. 

1978 – 1e invasie Israël in Libanon, 25.000 m. om Syriërs te verdrijven en om de Palestine Liberation Organisation uit te roeien.

1982 – 2e invasie Israël in Libanon. Groot deel van Beirut verwoest door het Israëlisch bombardement voorafgaand aan oprukkende troepen, 18.000 burgers gedood. 

De door Israël beoogde nieuwe Libanese president President Bashir Gemayal vermoord.

Bij Israëlische terugtrekking na 19 weken bezetting  konden radicale Maronieten Phalangisten nog net 1700 jonge Palestijnse mannen vermoorden in het vluchtelingenkamp Sabra en Shatila boven Beirut terwijl Israëlische officieren toekeken.

1983 – Zelfmoordaanslag op Hoofdkwartier Amerikaanse Mariniers in Beirut, 241 slachtoffers

1986 – 1e Palestijnse intifada (= opstand tegen Israëlische bezetting)

2000 – Israël trekt zich na 22 jaar  geheel uit Libanon terug.  2e Palestijnse intifada.

Sindsdien, zou je kunnen zeggen, is Libanon weer zelfstandig maar door de ordeloosheid van de afgelopen jaren hebben de sociale voorzieningen van rijkswege het gedeeltelijk laten afweten. Veel gedupeerden konden zich alleen nog wenden tot het oude  autonome (Ottomaanse) systeem van religieuze partijen. Hun kassa’s werden nog enigszins aangevuld door giften van expatriates maar daarnaast was een greep uit de staatsruif onontkoombaar. Kortom de fraude groeide proportioneel.

De volgende keer over ”Hoe nu verder in Libanon?”,  

Arnout

*) Zie mijn boek De LEVANT, het omstreden paradijs in het Midden Oosten Hfdst 11 “de Amerikanen landen”