Het krijgsvolk rolde meestal door, over de Levant heen. Hun motief was krijgszucht. Slechts enkelen bleven hangen en hun kroost werd dan na verloop van tijd vanzelf Levantijn. Een andere grote groep bezoekers kwam uit religieuze overtuiging. Hun motief: penitentie en devotie en hun einddoel Jerusalem, het knooppunt van de drie monotheïstische godsdiensten. Ook zij bleven zelden en keerden terug om thuis, in Europa, Azië of Afrika met trots hun geslaagde pelgrimage uit te dragen. Miljoenen zijn het er geweest vanaf de vierde eeuw. Heel veel christenen uit Europa. Sommigen kwamen helemaal te voet. Anderen zochten passage in Genua op een galei (zeil en roeiers) of in Venetië, via Constantinopel en dan verder te voet, zoals deze 8ste eeuwer:

Stap voor stap nadert hij het Heilige Land. Achter zich het woeste en gevaarlijke hoogland van Anatolië. Vóór zich, reeds voelbaar, het domein van de Verlossing. Eenmaal Antiochië (Antakia) voorbij, is de afstand tot Jerusalem te overzien; misschien nog 600 km. Maar politieke obstakels zijn onberekenbaar. Wie zijn de machthebbers in Jerusalem? Wordt de pelgrim geduld of geweerd? Krijgt hij vrij toegang tot heilzame inspiratie of wordt die geblokkeerd door vreemdelingengidsen en souvenirverkopers? Kan hij een herinnering achterlaten, al is het maar een plukje van zijn baard, als bewijs van zijn devotie of loopt hij in de fuik van een vijandig regime?!

We zullen hem volgende week nog even volgen. Arnout

Je wordt automatisch geattendeerd via email en mijn blog is ook bereikbaar via mijn websitewww.arnoutgischler.nl