Het is verrassend hoezeer het Midden-Oosten groeit in internationale belangstelling juist in deze precaire periode vòòr de Amerikaanse verkiezingen verkiezingen. 

Wie daar het meest op de voorgrond treden zijn de UAE, United Arab Emirates. Hun voortvarende prins is Mohammed Bin Zayed(MBZ), mentor van Mohammed Bin Salman(MBS), de kroonprins van Saudi-Arabië. 

Maar MBZ is slimmer dan zijn pupil en schudt hem nu van zich af als mislukt despoot van wat nog maar kortgeleden een grootmacht was in het Midden-Oosten en nu een in Arabische ogen veracht Saudi-Arabië.   Of zoals El Jazeera’s senior political analyst, Marwan Bishara schrijft d.d. 22 sept jl.: The Saudi kingdom is in disarray, its regime utterly disoriented and disrespected throughout the region and beyond.

Nu kan MBZ de belangen van de Emiraten zuiverder zelfstandig wegen en sturen. En dat zijn de belangen van hun grootste na-aardolie investeringen, nl. het toerisme.

Dat UEA toerisme kent als grootste bedreiging het imago van een “terroristisch” Iran dat de Emiraten voor 190O omringt in een straal van niet meer dan 100 km en dat met een simpel bombardement een onherstelbare puinhoop kan maken van Dubai en Abu Dhabi. Een schrik voor het internationale toerisme.

Is deze terroristische dreiging reëel?  Nee! denken de Emiraten. Daarbij worden zij gesteund door de internationale gemeenschap die met uitzondering van USA weigeren Iran te blijven zien als een terroristische staat wanneer de UNSC-sancties per 18 oktober a.s. aflopen. De UAE houden overigens al lang frequent contact met de Ayatollahs in Iran.

Voor Israël is Iran echter de gevaarlijkste vijand. En de sluipende toenadering van de UAE tot Iran zou nooit zo openlijk beleden kunnen worden als niet eerst Netanyahu en Trump hierin gekend zouden worden.

Daarbij kwam de handreiking van Jared Kushner als geroepen. Die had de bedoeling zijn schoonvader de Nobelprijs van de eeuw te bezorgen en Netanyahu in het zadel te houden met een breed Israëlisch-Arabisch vredesgebaar.  Maar de resultaten zouden er wel eens heel anders uit kunnen zien: een Israël dat steeds moeilijker tegen de wensen van zijn dure Arabische vrienden een eigen Iran politiek kan volgen. En zelfs de onderdrukking kan volhouden van zijn Palestijnse buren/onderdanen. 

Want voor de Arabische Liga blijven de UAE verzekeren dat ze de Palestijnen nooit in de steek zullen laten en blijven hameren op een twee staten oplossing met Israël terug naar de grenzen van 1967.

Ook dat zullen we nog maar moeten zien, Arnout