Wist je dat: “nergens anders is het verleden zo blijvend aanwezig in het heden.

Kijken wij weer naar dat karavaankamp de volgende dag, bij ’t ochtendkrieken. Iedereen graait in haast zijn persoonlijke reisspulletjes en eetgerei bijeen. Het breekbare aardewerk en porselein blijft natuurlijk thuis. Op reis gebruikte men het vertinde koper. Maar ook daar probeerde men zich te onderscheiden. Zo ontstonden de fraai gecalligraveerde objecten met naam, titel en datum (meestal in de islamitische jaartelling, de hizjra). Let wel: vooral die vermelding van een datum, zo typisch voor het Midden Oosten. Van dat vertinde koper heeft Fransje, mijn vrouw, in ons jaren lange verblijf aldaar een verzameling opgebouwd, die beschreven staat in het tijdschrift ANTIEK (12de jrg. Juni/juli 1977). In die collectie kom je de hele reizende wereld tegen: kooplieden, overheid, een bisschop , mannen en vrouwen, hadji’s (op weg naar Mekka), pelgrims (op weg naar Jerusalem). Bij de laatsten: de namen van vrienden en familie die geld inzamelden voor een nuttig reisgeschenk voor zo’n belangrijke reis. En al deze reizen volgen weer het spoor van vorige generaties langs de zichtbare resten van hun beschavingen, die blijvend erkenning eisen, veelal met ingebeitelde datum. Mocht een onfortuinlijke reiziger de laatste adem uitblazen op zo’n reis dan gaat het gekalligrafeerde object als legaat over en laat de nieuwe eigenaar, wederom met datum, deze daad erin graveren.

Tot volgende week, Arnout Gischler

Je wordt automatisch geattendeerd via email en mijn blog is ook bereikbaar via mijn website www.arnoutgischler.nl