De belegeringen van Tyrus in
het laatste millennium vóór chr. heeft vragen opgeroepen over watervoorziening op dat kleine eilandje. Daar
wil ik even op ingaan in afwijken van mijn blog-trend. Normaal leefden de meesten van de totale (40.000) Tyrus bevolking op het vasteland. Tot daar leidde een
aquaduct het water van het Hermon-massief naar de droge zomerkust. Tijdens
belegeringen moeten veel land-Tyriërs hun toevlucht gezocht hebben in de eiland burcht. Daar was alleen regenwater en een
voorraad in cisternes. Was dat voldoende voor al die mensen? Dat lijkt
onwaarschijnlijk. Hoe durfden de Tyriërs dan Alexander te trotseren zonder
behoorlijke zoetwater dekking voor hun belegerde bevolking. Was er dan misschien toch een zoetwaterbron op
dat eilandje? Niet bekend. Toch was niet
water tekort de oorzaak van hum ondergang? Dat was het dijkje dat Alexander
liet bouwen en dat hadden de Tyriërs niet voorzien.

Toen kreeg ik de volgende
reactie van mijn broer, hydroloog Dr.C.E.Gischler, met o.a. vele jaren
praktische ervaring in het Midden Oosten, die speurwerk deed naar het water dat
van kalksteen kustgebergtes ondergronds in de Middellandse Zee naar boven komt en
dus verloren gaat. Hij schrijft mij: In de 70er jaren werd geconstateerd dat er een tekort aan water dreigde
voor de snel groeiende stad Beirut (toen reeds
meer dan één miljoen inwoners). United
Nations en andere specialisten werden uitgenodigd om te helpen een oplossing te
vinden. Men ging meten en constateerde
dat de jaarlijkse neerslag (regen/sneeuw) veel groter was dan wat er meetbaar werd
opgenomen (, verdamping en consumptie en afvoer van riviertjes) Een verschil van 30% of zelfs meer. Dat kan niet anders dan ondergronds
uitkomen in de Middellandse Zee. Dus een
aanzienlijke lekkage en puur verlies van kostbaar zoet water in de zoute Middellandse Zee. UNDP
was bereid tot een meerderheids bijdrage in de financiering van een regionale
waterbalansstudie van het Nabije Oosten:
Jordanië, Syrië en Lebanon, “including underground submarine freshwater
resurgences along the Mediterrannian Sea
coast”, De burgeroorlog in Libanon stak toen een spaak in het wiel.

Maar dat nog steeds >30% van de in Libanon
opgevangen neerslag domweg verloren gaat in de Middellandse Zee is schrijnend.
Vooral omdat niet alleen in de steden maar vooral in de vluchtelingen kampen,
sinds de 40 jaren van bovenstaand rapport, de bevolking aanzienlijk groeide. Van
de nu al meer dan 1.6miljoenvluchtelingen (op een inheems inwonertal van 4.5miljoen)
zijn er heel veel die dorsten naar een drupje fris water. En toch is ook hier
zoetwater tekort niet de directe oorzaak van hun ellende. Hierover nog een keer
volgende week, Arnout.