Met de intentie van deze watergietster – getekend door mijn dochter Veronica in een dorstig Australië – hervat ik deze blogs: het Midden Oosten méér dan de huidige actualiteiten.

Welnu , de Kruistochten bieden zoveel spannend verleden waarin wij , zonder emotie, het heden kunnen spiegelen, dat ik daarmee wil beginnen. Hieronder een kaart van alle veroveringen van de eerste kruistocht: het graafschap, hertogdom, patriarchaat, van resp. Edessa , Tripoli en Antiochië en als belangrijkste, “Het Koninkrijk Jerusalem” , in de eerste 8 decennia van de 12de eeuw, (A.D. 1100 – 1180).


De eerste drie heerlijkheden waren puur oorlogsbuit, toegekend aan drie top kruisridder-“prinsen”. Jerusalem was een “beschikking van God zelf”. De Paus verleende de wereldlijke ratificatie, zoals nu de Ver. Naties zouden doen. Edessa ging verloren in 1150, Tripoli, Antiochië en Jerusalem in 1187. Wat overbleef waren de stadsgronden van Antiochië en Tripoli en een smalle strook kustland bij Acre.

Dat alles in een periode van nog geen 90 jaar. De daarop volgende eeuw toonde een povere herhaling van meer kruistochten die eigenlijk niets bereikten, totdat 1291 bijna alles verloren ging.

We zitten nu in het 68e jaar van het bestaan van de staat Israël met hierbij een kaart van dat land nu, inclusief het door Israël direct of indirect gecontroleerd gebied.


Eveneens een land gebaseerd op een “goddelijke beschikking”, geratificeerd door de Verenigde Naities en geografisch, inmiddels, zeer gelijkend op het koninkrijk Jerusalem in zijn beste tijden.

Israël heeft nog een lang bestaan voor de boeg, lijkt het.

Waarom slaagde het koninkrijk Jerusalem daar niet in?.

(De spiegel kan de vraag ook omkeren)

Tot volgende week, Arnout