Nu verder
met de vraag van blog 35. Waarom slaagde het koninkrijk Jerusalem er niet in
zich te handhaven in de levant.

Kort gezegd: omdat het was en bleef een FREMDKÖRPER, een indringer, in
de Levant.

Dit niet zozeer omdat de
kruisridders christenen waren. Immers nog geen vijf eeuwen daarvoor was
iedereen daar, zonder erbij te hoeven denken, christen. Het verzet gold de
invasie van de Frankische (westers christelijke) kruisridders die het beste
stuk Levant inpikten. De autochtone christenen konden er misschien nog voordeel
bij hebben. Toch was het, ook voor hen, nog te vroeg om de oude schoenen weg te
gooien. Dat gold voor de Byzantijnse orthodoxy maar speciaal voor de verketterde
Nestorianen, Kopten, Armeniërs en Jacobieten, die toch zo’n goede verstandverhouding
hadden met de Islam. Alleen de
Maronieten kozen onvoorwaardelijk voor de “Franken”. Hun
monotheletische overtuiging (dat er
weliswaar een onderscheid was tussen de menselijke en de goddelijke
substantie van Jezus maar dat dit verschil geneutraliseerd werd door de éne
goddelijke wil) werd van alle kanten veroordeeld. Verbannen en achtervolgd en
zelfs In de steek gelaten door de weg trekkende kruisridders in de 14e
eeuw, zochten zij uiteindelijk
bescherming in de leegstaande grotwoningen in de diepe Qadisha kloof, hoog in
het Libanon gebergte.
Tot volgende week, Arnout