Ook de geschiedenis van mijn Joodse vrienden Rofé uit Syrië is de moeite van het vermelden waard. Grootvader was koopman, zoals iedereen die pretenties heeft in de wereld van de Islam. De profeet Mohammed, wiens voorbeeld iedere moslim nastreeft, was immers ook koopman. Joden doen er niet voor onder. Bij hen krijgt dat nog een extra accent; ze zijn een minderheid. Dat betekent dat ze zich geen misstappen kunnen veroorloven, zelfs geen grammetje betrouwbaarheid kunnen riskeren. De reputatie van hun gemeenschap moeten zij staande houden. Daar wordt nauwkeurig op toegezien door het netwerk waaraan generaties hebben gewerkt in de multi-etnische samenleving van het Midden-Oosten. Die grootvader had bovendien geluk. Hij introduceerde de wc, het watercloset, in Syrië. Het waterspoelsysteem in closetten was revolutionair en met een aanzienlijk vermogen vertrokhij, begin 20ste eeuw, naar het grote centrum van de Midden-Oosterse wereld: Alexandrië.Daar vergrootte de eerste wereldoorlog en Engelse gunsten het fortuin van de volgende, nu vader-generatie. De scepsis van die vader over de toekomst van de regio leidde tot de volgende stap: Engeland. Iedere weg vanuit het Midden-Oosten naar Engeland liep ook altijd via Egypte. Dus trok hij verder en vestigde zich met een Franse vrouw in Londen. Zijn geld investeerde hij in onroerend goed in Mallorca, toen het toerisme dat eiland nog niet ontdekt had. Ook dat gaf succes en bracht zijn ambitie voor het alom begeerde Engelse burgerschap binnen bereik. Zij kregen twee zoons.

Maar er waren natuurlijk ook rafeltjes aan al dat succes. Het Midden-Oosten voedt zijn mannetjeskinderen op tot potentaten. De moeder liet het dus snel afweten en hertrouwde in België. De twee zonen bleven bij hun vader die hen naar dure ‘Public Schools’ stuurde. Daar moesten zij leren zich als Engelse jongens te gedragen, met blazer in schoolkleuren, veel sport, Oxford accent and all. De oudste broer met het uiterlijk van zijn Europese moederging dat makkelijk af. Hij assimileerde zonder problemen en won ook de gunst van zijn eigenzinnige vader. De jongste, schriel en met kromme neus, miste gewoon de aanleg en belangstelling voor een patroon dat gericht is op de Engelse society idealen. Maar hij gaf blijk van een uitzonderlijk talent: namelijk voor talen. Hij beheerste de belangrijkste Europese talen plus Arabisch en studeerde Aziatische talen.. Tijdens WOII werd hij toegewezen aan de Intelligence Branch van de Royal Airforce in de Libische woestijn als een enemy (Duits en Italiaans) radio interceptor.

Ons beider levenspaden ontmoetten elkaar in Londen en verder via Marokko en Holland in Indonesiè, HongKong, Japan, Beirut, Cyprus, Philippijnen, in curieuze verwikkelingen tot zijn dood toe. Hij stierf febr. 2008. (zie ook mijn boeken De Holland Amerika Lijn in zwaar Weer (Walburgpers, 2005) en De SIRENEN (uitgeverij van Gruting, 2008)

Tot volgende week, Arnout