In 1927 leek het er even op dat de zionisten-immigratie tot stilstand kwam. De onrust in Palestina, de tegenwerking van de lokale bevolking, schrikten nieuwkomers af. Ter opbeuring werd de Jewish Agency opgericht om wereldwijd sympathisanten te werven. Daarmee vlamden ook de gevechten op: 250 doden, 570 gewonden, in Jerusalem en Hebron waarbij de autochtonen de zwaarst klappen kregen en wel ’t meest van de Engelse Security Forces. Twee Royal Comissions gingen op onderzoek uit, Zij benadrukten de “Arabische”grieven en wezen op het dreigend tekort aan landbouwgrond voor nieuwe immigranten, maar ontmoetten zoveel weerstand in joodse kringen dat in 1931 de Britse prime minister Ramsy McDonald het onderzoek introk.

Vanaf 1936 begon de hetze van Hitler en zijn nazi’s tegen de joden. De toevlucht naar Palestina verdubbelde . De joodse bevolking bereikte er een half miljoen, ongeveer een derde van alle inwoners. Maar ook die begon te groeien en trok Arabieren aan van over de grens, gelokt door economische opleving en de Engelse publieke werken. Hiermee begon een verschuiving in de Palestijnse economie van landbouw naar een Arabisch-stedelijke onderklasse, gevoelig voor politieke opruiïng. De pers, de scholen, littereaire kringen zweepten op tot een revolutie: nu niet alleen Palestijns nationalistisch maar vooral etnisch en religieus: Arabisch en moslim. De Britse regering schrok en zond 20.000 verse troepen. De zionisten bewapenden15 000 settlers.

Engeland stelde proportionele inspraak voor de partijen aan de orde. Het was al te laat. Een lang sluimerende Arabische revolutie kwam tot uitbarsting. Het trok vrijwilligers aan van omringende Arabische landen. British troepen hielden met zionistische hulp enige orde in stand maar van Arabische kant gingen brandstichting,ondermijning en moord door..Een nieuwe Royal Commission onder leiding van Lord Robert Peel concludeerde dat alleen opdeling van Palestina nog uitkomst kon bieden. Goed nieuws voor een gezond en eensgezind zionisme onder leiding van een sterke Ben Gourion.

Voor de Arabische kant een afgang zonder leiding of ideaal. Maar toen kwam W O II, Sept. 1939 met een geallieerd opperbevel dat militaire prioriteiten stelde en navenant toezeggingen aan de Arabieren die men nu weer hard nodig had..

Het Palestina probleem kwam even in de koelkast.

Tot volgende week, Arnout.