Vooruit lopend op het succes in de
Verenigde Naties had Ben Gourion met
vooruitziende blik even tevoren de complete soevereiniteit van de STAAT ISRAËL geproclameerd. De zionisten waren nu passé.
Het werden expats die naar hun vaderland terugkeerden. De joodse terroristen
werden Joodse vrijheids helden en terroristen bestrijders. De wapensmokkel werd
een acute wapen inhaal manoeuvre. Want een Arabische repercussie dreigde.

Met hetzelfde vooruitzicht had de
Arabische wereld erkend dat alleen een sterk Arabisch blok nog kansen bood.
Egypte nam het voortouw in de oprichting van een liga van alle Arabisch
sprekende landen, de Arabische Liga. Doel was de versteviging en coördinatie van politieke, economische en sociale
programma’s voor alle leden van de Liga . . . Het kwam vooreerst neer op
de bevrijding van Arabisch sprekende landen van westerse en nu Israëlisch overheersing.

De eerste daad werd een onbesuisde
militaire aanval op de nieuwe staat Israël. Op 14 mei 1948 vielen de legers van Egypte,
Jordanië, Syrië en Iraq aan en werden bloedig teruggeslagen door de veel beter
georganiseerde en getrainde Israëliërs.

700000 autochtone inwoners van nu voormalig Palestina kwamen klem te zitten en werden met en zonder
Israëlische hulp verdreven. Het was de tweede vluchtelingen golf in het Midden Oosten.
Eigenlijk de derde als we de Armeense uitroeiings en vluchtelingen golf van
1915 erbij rekenen. Daar zijn wij in onze blogs onvermeld aan voorbij gegaan.
Die omissie zullen wij in een passende
context zeker herstellen.

Tot
volgende week, Arnout Gischler