Nu even een abstractum omdat we een periode
ingaan die zo dicht bij het heden ligt dat het denken, spreken en schrijven
daarover zich makkelijk verwart in emotie.

Emotie is een machtige drijfveer in het
wereldgebeuren maar een impulsieve waarnemer en dus onbetrouwbaar bij ontleding
van geschiedenis. Kortom emotionele oordelen zijn gedateerd en hebben een korte
houdbaarheid.
Bestendiger maatstaf bij ontleding van
geschiedenis vinden wij in de verhoudingen van OORZAAK tot GEVOLG,
waarbij dat laatste weer de oorzaak is van een volgend gevolg en zo eindeloos
door.

Ik noem dit omdat de momentopname graag een schuldige ziet
voor alle ellende in het wereldgebeuren en dan graag luistert naar emotie. Maar
wat is schuld in geschiedenis. Schuldig zijn wij eigenlijk allemaal alleen al
door ons naakte bestaan, door ons streven en onze ambities; door het effect dat
wij in ons leven hebben op de wereld, op onze omgeving, op anderen, als
individu en als massa.

Proberen wij nu zonder emotie te oordelen over de heftige
gebeurtenissen van de NAKBA (Deir Yassin). Hoe verhoudt zich de schade, 700 000
verdrevenen, tot het doel, de instandhouding van de levensvatbaarheid van Israël?
Daar is nog geen zinnig antwoord op te geven. Dat hangt af van het nog te
bepalen gewicht van de voorgeschiedenis die nu aan beide kanten anders wordt
geïnterpreteerd en zeer afhankelijk is van wat daarna gaat gebeuren!
Bij voorbeeld:
= Er kan in
Israël een regering ontstaan die het volk
overtuigt van de noodzaak zich in
te passen in deze unieke regio binnen grenzen bepaald door de Verenigde Naties. Israël zou dan een katalysator kunnen worden voor
de start van een economische
wederopleving van de hele regio, een zegen voor zijn omgeving.
= Of . . .?
. . . ja noem het maar en zend het mij toe als reactie op deze blog.

En laten wij hopen dat emoties niet de macht grijpen: ook
niet in USA, of in Brexit, of in de Pacific, in de wereld economie en vooral
niet in religie.

Tot volgende week, Arnout.