“We hebben in dat steeds gruwelijker Midden Oosten even plaats moeten ruimen voor de Sint.”

In 1975 brak de burgeroorlog in Libanon in alle hevigheid uit. Wat de vlam in de pan deed slaan was het Palestijnse vluchtelingen probleem.

De extreem rechtse christenen wilden via de Falangiste milities, een einde maken aan de provocerende acties vanuit de vluchtelingenkampen en ondervonden daarbij steun van Israël.

De anti-zionistische, eveneens christelijke. tegenstanders, onderleiding van Frangië, weigerden daarin mee te gaan, vonden steun in Syrië, een groot deel van het nationale leger, en kregen uiteraard de sympathie van de Palestijnen.

De extreem rechtse Falangisten bezetten de top van de Sanine (2728 m) van waaruit zij het verkeer op de Damascus – Beirut autoweg konden controleren. Dat pikten de Syriërs niet en met helicopters veroverden zij die top op de Falangisten en plaatsten er Russische luchtafweer raketten. Dit gaf Israël weer het excuus de raketten te vernietigen.

Eigenlijk stuurde het Israëlische bewindbewind onder leiding van het triumviraat Begin-Sharon-Shamir aan op een finaal militair en politiek doel: de PLO in Libanon te vernietigen en de Palestijnse vluchtelingen te verjagen. De Israelische historicus Avi Shlaim verwoorde het als volgt, “De vernietiging van de PLO zou de ruggengraat van het Palestijnse nationalisme breken en het betrekken van de West Bank binnen Israël vereervoudigen”.

Dit alles werd verstoord door de oprichting in de Verenigde Naties van de United Nations Interim Force in Lebanon (UNIFIL) in 1978 als buffer tussen Israël en Libanon om infiltraties over en weer te stoppen en de autoriteit van de Libanese regering te herstellen. De samenwerking tussen de Falangisten en het Israëlische leger, IDF (Israël Defence Force), die ook in de bewapening van de Falangisten voorzag, groeide echter zo voorspoedig dat Ariel Sharon overwoog samen met hen een pro-Israel governement in Lebanon op te zetten, die het PLO probleem zou kunnen klaren. De PLO begon immers steeds meer erkenning te genieten op het diplomatieke front

De tijd begon te dringen.

Toen besloot Israël direct in te grijpen. De UNIFIL werd op dood spoor gezet en September 1982 begon de Israëlische invasie van Libanon, geholpen door de Falangisten, onder de codenaam “Vrede voor Galilea”, tegen het warrige verzet van de groep van Frangië/nationale leger/ Syrische luchtmacht/ Palestijnen.

Volgend weekend verder hierover, Arnout