In onze blogs
zijn wij aangekomen bij de eeuwwisseling naar 21e eeuw.Voor de Levant
betekende dat het begin van ongebreidelde Israël-Palestina “Peace
Talks” waarbij, voortdurend, resultaat
werd opgeofferd aan diepere bijbdoelingen:
– aan
Palestijnse kant: het vooruitzicht van de onontbeerlijke internationale
erkenning, om daarmee een gelijkwaardiger gesprekspartner te worden,
– aan Israëlische kant om de landhonger evenals het aanvullend kolonisatieproces te camoufleren
tegen een kritische internationale gemeenschap.

Het gevolg: eindeloze onderhandelingen: 1993, Oslo Accords; 1997, Hebron Accords; 1998, Wye River Memorandum; 2000, Camp David
Summit; 2001, Taba Summit; 2002, Beirut Summit; 2003, Road Map for Peace; 2003,
Geneva Conference; 2007, Annapolis Conference; 2011. Proximity Talks; 2013.
Negotiations Restart met Kerry.
Zij bleven
allemaal steken op, voor Palestina,onacceptabele
voorwaarden:
= Israël behoudt
soevereiniteit over settlements incl. de
voor Israëliërs gereserveerde vrije en
veilige autowegen onderling en naar het thuisland.
= Israël behoudt
controle op de Jordaan vallei, evenals grensbewaking & -passages naar
Jordanië.
= Palestina blijft
gedemilitariseerd
= Jerusalem blijft Israëls
onverdeelde hoofdstad.
= Er is geen recht op terugkeer van
Palestijnse vluchtelingen
= Er komt geen verandering in
waterrechten (door Israël eenzijdig vastgelegd) ,tenzij met
wederzijdse instemming, (waarmee Israël
niet scheutig zal zijn)
=
Buitengrenzen, incl. kust & luchtruim blijven onder Israëlische controle.
Dit alles onder bemiddeling van de
Verenigde Staten die hierbij optraden in vier onderling tegenstrijdige functies
van:
– Neutrale (???) bemiddelaar
– Bewaker van het vredesproces
– Israëls strategische bongenoot
– Israëls
culturele en politieke partner

Daarin komt nu eindelijk helderheid:
de Amerikaanse Trump regering kiest
partij voor Natanyahou-Israël
de U.N. via de Sec.Council kiest
partij voor de rechten van Palestina.
Spannend!
Tot
over twee weken, Arnout.