Israël staat op twee benen.

Het ene been is de superieure krijgsmacht, gesecondeerd,
technisch en financieel, door het
grootste militaire apparaat ter wereld, de USA. Onontbeerlijk voor een landje
dat wordt bedreigd door een venijnige regio.

Het andere
been is de reputatie als bonafide lid
van de wereldgemeenschap. En daar gaat het de laatste tijd flink mis.

Dat komt omdat
het huidige Israël nog steeds uitgaat van een geschiedenis waarin het 3000 jaar
geleden een paar eeuwen de Levant domineerde en waarin het nu zijn huidige
ambities gerechtvaardigd wil zien.

Die ambities
zijn in strijd met de actuele internationaal gevestigde belangen.

En daar moeten
nu juist de Verenigde Naties voor opkomen.

Vandaar het
continue geharrewar tussen Israël en de wereldgemeenschap.

Het is een
illusie te denken dat claims gebaseerd op heilige boeken, waarmee ook miljoenen
christenen zijn opgegroeid, stand houden in een snel seculariserende wereld. De
westerse jeugd legt de bijbel al graag opzij voor een algemeen menselijke
rechtvaardigheid waarin een bepaalde religie niet meer prevaleert en in andere
culturen juist wordt toegegeven.

In die
culturen bestaat geen begrip voor joods/christelijke claims uit 1.000 vòòr
Christus.

Israël heeft zijn religieuze propaganda troefkaart
daar al enigszins op aangepast. Nu nog op de komende ontwikkelingen in de
Amerikaanse en Europese “biblebelts” en dan op zij eigen zelfoverschatting.

Dat wordt nog
een hele kluif. Tot over twee weken,
Arnout