Zoals ververwacht (blog 88) is
er een soort verbond tot stand gekomen van Natanyahu’s Israël met de Amerikaanse Trump dynastie en het koningshuis
van Saudi Arabië tegen het Iraanse terrorisme.
Een opportunistisch verbond van drie regeringsleider met zeer verschil lende
oogmerken die zich alle drie bedreigd voelen in hun eigen functie. Daarin fuinctioneren zij zelf met compleet of gedeeltelijk lak aan
democratie.

Hier tegenover:
rivaal Iran die zich vrijdag 19 Mei j.l. via democratisch verlopen verkiezingen weer wat losser wist te maken van zijn
theocratische boze geest. En dat zonder opstand of bloedvergieten. Een klein
wonder en voor wie de ontwikkelingen in evoluerend en urbaniserend Iran heeft
gevolgd: een onomkeerbaar proces, dat de Ayatollah Khamenei niet heeft kunnen
of willen torpederen en waar Obama’s Amerika, vooruitopend, van wist te
profiteren.

Voor het “Midden-Oosten-Méér-Dan-Nu”: een ochtendgloren dat uitnodigt
de ramen te openen om frisse lucht en nieuwe moed in te ademen voor kansen die
de voorzienigheid lijkt aan te bieden.

En wie dan nog
de moed verliest n.a.v. de spanning op het Koreaanse schiereiland moge ik
verwijzen naar Al Jazeera’s Thae Yong-ho: Interview with a North Korean defector (de
Noord Koreaanse plaatsvervangend ambassadeur in Londen) door Mary Ann Jolly in Seoul:
. . in
het huidige Noord Korea denken zowel de mensen in de elite groep als mensen in het
security and enforcement netwerk hetzelfde : het gevoel dat er geen hoop meer is voor dit
regiem. Op het moment dat er ook maar één vonk
van volksopstand ontstaat, geloof
ik niet dat deze gigantische netwerken
ook maar iets kunnen doen.

Tot over twee weken, Arnout