De
Natanyahu/Lieberman strategie tegen het Iraanse raketten gevaar ligt in duigen.
De strategie beoogde de algemene haat tegen ISIS een wending richting Iran te geven en het initiatief daartoe
in Saudi’/ Trump’s schoenen te schuiven om zo de Arabische volksziel niet met
een zionistische initiatief voor ’t hoofd te stoten. Voor een eventuële militaire ingreep zou de onervarenheid van de Saudi’s en de politieke problematiek
van Trump dan automatisch Israëls deskundigheid doen accepteren..

Inmiddels werd
de publicitaire verkettering van Midden Oosters terrorisme opgeschroefd met
optredens van Trump in Ryad en voor de bijeengeroepen leiders van de Gulf
staten. Hierbij werd benoeming van Iran als oerbron van terrorisme stilzweigend
geïmpliceerd. Juist dat ging de emir van
Qatar te ver. Hij wilde niet dat de strijd tegen ISIS de geïmpliceerde
uitbreiding zou krijgen en toonde met name zijn vertrouwen in het juist
herkozen Iran. Dat besmette de hele
strategie: een groot gevaar voor
Natanyahu/Lieberman’s Israël, dat nu wel gedwongen werd openlijk in te grijpen.
Daarmee verschoof het publicitaire
venijn onmiddellijk met alle hevigheid: weg van Iran richting Qatar, in de hoop
de navolging van andere Arabische landen te voorkomen. Maar Qatar huisvest de
machtige US naval & airforce bases, deelt samen met Iran de grootste
onderzee gasbel en heeft niet alleen machtig veel geld maar ook een machtig
publicitair apparaat, El Jazeera, dat
meteen in de tegenaanval ging met vermelding
van US Congress leden op Israëli
loonlijst voor aanzienlijke sommen en een rapportage over de belabberde
financiële vooruitzichten van het Saudise koningshuis. Onmiddellijk werd El Jazeera in alle kwetsbare Arabische
landen uit de omloop gehaald, maar het was al te laat. Israël zoekt naarstig
een nieuwe propaganda uitweg, maar ’t komt mij nog niet overtuigend over.

Een ding is
vrijwel zeker: Qatar is door de Saudi/Trump geliëerde landen verstoten, maar oorlogskansen richting Iran zijn sterk verminderd.

Tot over twee weken, Arnout